Video (3 min.):
Onze paarden in de wei en op stal - mei 2011

Berthus, ons eerste pensioenpaard

Hij ziet er geweldig uit! Onze Berthus.
In december 2004 stond hij met een diepdroeve blik in z’n ogen in z’n stand. Al meer dan twee maanden kreupel. Hij leed zichtbaar pijn. Sloeg met zijn benen naar ieder die te dicht in de buurt kwam. Doodongelukkig.
Zijn versleten hoef maakte hem definitief ongeschikt als rijpaard. Kandidaat voor de slacht...

Eind februari 2005 was Berthus mede dankzij de hulp van de (voormalige) Leeuwarder Manege zo goed gerevalideerd (Marisca en Ria, de rij-instructeurs: een dikke 10 en een zoen!), dat hij alles weer kon: lopen, draven - met een prachtige gang! - en galopperen. Zonder pijn en zonder medicatie. Berthus is vrolijk, vriendelijk, blij met zichzelf en het leven. En hoe!

Hij geniet zichtbaar van alle aandacht, van z’n eigen box en natuurlijk van alle appels en worteltjes die z’n fans voor hem meenemen.

Berthus houdt van zijn dagelijkse gang naar buiten, ’s winters in de bak, samen met de andere pensionado’s maar zodra het seizoen het toelaat: in de wei. Zomers liefst dag en nacht natuurlijk!

Berthus stond, evenals de vier paarden die er als pensioendieren bij kwamen tot 1 oktober 2007 gestald in de (voormalige) Leeuwarder Manege. Na een korte 'tussenstop' bij de familie Hotsma aan de Wergeasterdyk in Leeuwarden, is Berthus op 12 november 2007 met Quido, Jane, Tarzan en Ginger verhuisd naar de Longstreetranch, Langestraat 82 in Beetgumermolen. Berthus, Quido en Jane vielen – na hun medische afkeuring als rij- of trekpaard - onder de bepaling van verzekeringsmaatschappij Interpolis dat ze niet in eigendom door de manegehouder mochten worden overgedragen. (Een eis om te voorkomen dat oude paarden terecht komen in verkeerde handen – denk aan de gruwelijke veetransporten naar het buitenland!).
Eind november 2007 gaf Interpolis via een zogenaamde 'vrijgeleide' toestemming om deze drie paarden over te dragen aan onze stichting. Wilfred Beerse, eigenaar van WBStables (voorheen de Leeuwarder Manege) tekende in december 2007 de overdrachtsdocumenten voor Berthus, Quido, Jane, Tarzan, Ginger en pony Loulou. De stichting is dus eigenaar van alle dieren.

Berthus is geboren op 12 mei 1984. Hij is een Gelders paard. Er is van hem een registratiebewijs van W.P.N. (Warmbloed Paardenstamboek in Nederland). Zijn vader heette Jaguar, zijn moeder Rosaline. Fokker was J.G. de Vries in Gorredijk.

Quido, ons tweede pensioenpaard
1 juli 2005 is Quido’s pensioendatum. Hij lijdt aan artrose en was bij zijn pensionering ruim 19 jaar oud.
Quido verdient zijn goede oude dag helemaal: een allerliefst, door-en-door goed en mak paard. De zachtaardigheid zelve, er zit geen greintje kwaad bij. Meer dan 15 jaar heeft hij als manegepaard gediend. Heel veel ruiters, jong en oud hebben graag op hem gereden. Juist omdat hij zo goedaardig en lief is, werd hij veel ingezet voor gehandicapte kinderen. Die zullen hem echt missen bij de lessen. Maar het is op: de laatste maanden werd hij amper een uur per dag ingezet en alleen voor beginners in makkelijke lessen. Hij kwam ’s-ochtends moeizaam overeind. Zijn benen trilden als hij door de knieën ging om te kunnen rollen in het zand. Iedere extra belasting is teveel bij artrose..
Van Quido is er een registratiebewijs van het W.P.N. Quido heeft een beroemde vader: Ulft en een bekende grootmoeder Pericles. Quido is geboren op 16 april 1986. De fokker was H. van Helvoirt uit Rosmalen.

Jane
Hoera, het is een meisje!
Met die tekst hebben we Jane van harte welkom geheten. Ze is ons derde pensioenpaard. Tijdens het ruiterfeest, dat op 18 december 2005 in de Leeuwarder Manege is gehouden, hebben we haar feestelijk binnengehaald. Na de twee ruinen, Berthus en Quido, is het natuurlijk heel leuk er een merrie bij te krijgen. En wat voor een! Een lieve, mooie merrie. Jane is voskleurig met een prachtige roodbruine vacht en krullende manen. Ze is ook nog eens uitstekend en zeer vertrouwd gezelschap voor onze ‘’oude heren’’. In de zomer van 2005 heeft ze al vaak bij Berthus en Quido in de wei gestaan, tot groot genoegen van alle drie.
Jane deed al heel lang dienst als manegepaard. Ze was hét paard voor beginners. Mak, lief en heel gehoorzaam. Heel veel ruiters hebben hun eerste les met haar gereden. Jane had een vreemd dribbeldrafje, maar in de galop ging ze echt aan het werk. En hoe! Van tikkertje in de bak tot een ruige rit door het Leeuwarder Bos: dan ging ze helemaal los en werd het ‘’me Jane, you Tarzan!” Het laatste half jaar ging het niet goed met haar. Ze was regelmatig kreupel.
Er is nog een tijd geprobeerd haar alleen nog maar voor de beginnerslessen in te zetten, maar ook dat redde ze uiteindelijk niet meer. In november 2005 kwam het definitieve bericht van de paarden-dierenarts: afgekeurd als rijpaard. Diagnose: slijtage aan alle kogelgewrichten.
Jane is een aantal jaren jonger dan Berthus en Quido. Ze is naar schatting 17 jaar oud. Er is van haar geen registratiebewijs. Maar ze heeft er ieder geval minstens 11 jaren als manegepaard op zitten.

Tarzan
1 Januari 2007 zijn er twee pensioenpaarden bijgekomen! Allereerst Tarzan. Bij een Jane hoort een Tarzan! Alleen… Tarzan is geen hij, maar een zij! Een stukje geschiedenis: zo’n 13 jaar geleden, bijna direct na Jane, kwam Tarzan in de manege; aan Jane dankt ze dus haar naam! Een best brok girlpower; dát is ze: stoer, sterk, breed en groot! Echt het (mooie) model van het ouderwetse Gelderse paard en zonder meer het grootste pensioenpaard dat we nu hebben. Jarenlang stond ze naast Jane in haar stand. Goeie vriendinnen die twee. Altijd ‘met de hoofden over de schutting’ elkaar begroeten en elkaar poetsen. Tarzan heeft er meer manegejaren dan Jane op zitten. Ze is rond de 20 jaar oud. Ook Tarzan is een paard ’zonder papieren’, dus hoe oud ze precies is, weten we niet. Tot december 2006 werd ze nog af en toe in de les ingezet, dat redde ze wel. Maar meedoen in de nieuwe constructie van de manege, (het lease-contract) waarbij maximaal vier ruiters een paard leasen en er dus 12 keer in een week een uur op het paard gereden kan worden, dat ging niet meer. Tarzan was overigens een prima rijpaard! Voor veel ruiters is het echt even slikken dat het rijden met haar over is.

Ginger
Het tweede paard dat 1 januari 2007 officieel met pensioen is gegaan is Ginger. Ginger is een lieverd. Zo groot en breed als Tarzan is, zo slank en tenger is Ginger. Ze doet wat denken aan een groot hert: een smal hoofd met hele grote expressieve ogen, oren scherp gespitst. Altijd wat nerveus en ‘kijkerig’, maar wel een paard met een heel lief karakter. Ruiters die haar niet kenden waren wel eens wat benauwd haar op te zadelen. Ginger stak direct haar hoofd naar voren - oren plat - als iemand haar stand binnenkwam. Maar je kreeg heel snel door dat Ginger zelf wat bang was voor bezoek dat ze niet kende en absoluut geen agressieve bedoelingen had. Tijdens de les in de rijbak, in het gezelschap van de andere lespaarden, had ze af en toe de vreemdste kuren. Direct afgeleid door een ander paard, hup er achter aan of middenin een snelle draf waarbij je dacht alles onder controle te hebben, stond ze patsboem opeens dwars in de bak of draaide razendsnel 180 graden rond. Ik heb eens een dressuurproef met haar gereden waarbij het in de oefenbak voor geen meter ging: Ginger liep van links naar rechts dwars door het midden, sneed de bochten af, kleefde aan ieder ander paard. Hopeloos! Je ging de grote bak in voor het diploma rijden met maar één idee: dit wordt een volstrekte afgang. En dan ineens was er de andere Ginger. Alleen met haar in de bak ging ze er voor 100% tegen aan. Een modelpaard: bij iedere ’hulp’ van been en teugel direct de goede reactie. Stap, draf en galop keurig in het gareel. Alle dressuuroefeningen volgens het boekje. Gelijk een topscore! Ook van Ginger zijn er geen papieren. Ze is waarschijnlijk nog geen 20 jaar. In onze kudde pensioenpaarden past Ginger helemaal. Quido is haar grote favoriet. Die twee zullen veel met elkaar optrekken denk ik. Alle twee zijn het heel zachtaardige dieren, nergens dominant.

Irma
Met ingang van 1 september 2010 hebben we er een 20 jaar oud paard bij. Merrie Irma. Irma is geen manegepaard, maar een dier dat gewoon gedumpt is in onze stallen en voor wie een akelig lot dreigde.
1 November 2009 werd ze gebracht door de eigenaren, een moeder en dochter. De stallen waren toen nog niet ons eigendom en Markus, de stalhouder, besloot de toen 19-jarige merrie bij onze oudjes te stallen. Sinds december 2009 keken de eigenaren niet meer naar het dier om. Het stalgeld betaalden ze evenmin. Voor Irma dreigde een akelig lot wanneer de stalhouder wegens wanbetaling de eigenaren zou sommeren het paard op te halen. De kans was heel groot dat ze, gezien haar leeftijd en conditie, gedumpt zou worden bij 'de ambulante handel' oftewel de handelaar die dieren op veetransporten naar Italie of Spanje zet. In overleg met de Inspecteur van de Landelijke Inspectie Dierenbescherming is een brief aan de eigenaren opgesteld. Die kregen negen dagen de tijd om een getekende afstandsverklaring voor het paard, samen met het paardenpaspoort, aan de stichting te zenden. Wanneer ze daar geen gehoor aan gaven zou de Inspecteur met ons bezien welke straf- en bestuursrechterlijke mogelijkheden er waren om het welzijn van Irma veilig te stellen. En we zouden de publiciteit zoeken voor Irma, met vermelding van naam en bedrijf van de eigenaren. In de brief is de familie ook de toegang tot ons terrein ontzegd*). De getekende afstandsverklaring kwam op tijd binnen en Irma is officieel overgedragen aan de stichting. Irma is de absolute uitzondering op de regel dat we er alleen zijn voor oude manege dieren.
Donateurs voor Irma zijn heel welkom! We hebben er nog ruim 50 nodig om haar pensionkosten af te dekken....
Lees verder alles over Irma in Nieuwsbrief nr. 25 .

*) Wie op bezoek komt: schrik niet van het bordje ‘verboden toegang voor onbevoegden’ op de oprit. Dat geldt uiteraard niet voor jullie. Maar wanneer de voormalige eigenaren van Irma ooit op het terrein komen, geldt dat als lokaalvredebreuk en wordt de politie ingeschakeld. En reken maar dat we dat doen! Maar je kunt je volgens de wet pas beroepen op lokaalvredebreuk als er zo’n bordje verboden toegang staat..

Paddy
Paddy 26 jaar oud! werd op 11 december 2010 naar onze opvang in Beetgumermolen gebracht door Jose en Marco Baars, de eigenaren van Manege Waarland in de Kop van Noord-Holland. Paddy kwam samen met Baltimore. Paddy is wat je noemt een heel taai oudje! Ze heeft het tot haar 26e jaar prima gedaan.

Maar liefst 19! jaar heeft ze als manegepaard gewerkt. Paddy liep in 2009 nota bene nog mee in het nationale kampioenschap carrousel wedstrijden en dat is voor paarden extra hard werken. Manege Waarland telt maar liefst drie carrouselteams! waarbij 16 ruiters tegelijk in de bak allerlei figuren rijden. Prachtig om te zien. Paddy is een merrie die het hart van velen heeft gestolen. Niet altijd de makkelijkste in de omgang, een pittig paardje, maar toch ook erg lief. Ze wordt omschreven als ‘een paard met een pony-karakter’ en een harde werkster.

Baltimore
Baltimore, eveneens 26 jaar oud en nog zo'n trouwe harde werker, staat bekend als een bijzonder lieve ruin. Hij is het paard waarop heel veel kinderen hebben leren rijden en het dier dat veel volwassenen van hun angst voor paarden en paardrijden heeft genezen. Ook Baltimore heeft duidelijk zijn eigen fanclub. Paddy en Baltimore zien er alletwee erg goed uit. Je ziet hun leeftijd er beslist niet aan af.
Over de komst van Paddy en Baltimore lees je alles in Nieuwsbrief nr. 26.

Fellow "Het liefste paard van de hele stal''.
Zo staat Fellow bij iedereen bekend. een schat van een paard. 1 oktober 2011 kwam hij naar onze opvang in Beetgumermolen. Fellow is 24 jaar oud en heeft 18 jaar als manegepaard gewerkt in Manege Waarland in de Kop van Noord-Holland. Fellow trok het niet meer. Hij bleef even lief en geduldig, alleen zijn benen werden stram. Aan zijn rechteroog is hij helemaal blind. Fellow werd de laatste tijd alleen nog maar ingezet voor kinderlessen, maar hij had er geen plezier meer in. Begin oktober was het prachtig weer en Fellow kon de dag na zijn komst met Quido en Irma in een eigen wei. Het drietal kon het direct prima met elkaar vinden!

Overleden pensioendieren

Wij hopen van al onze pensioendieren dat ze heel lang, gezond en gelukkig, van hun goede oude dag kunnen genieten. En wij van hun gezelschap. Maar aan het einde van het leven komt de dood. Voor al onze dieren geldt dat, wanneer zich een ziekte of een dusdanig gebrek voordoet dat het dier uitzichtloos lijden te wachten staat, er euthanasie zal worden toegepast. In het vaststellen van de zodanige ernst van een ziekte of een gebrek heeft de paardendierenarts altijd het laatste woord. Die is de deskundige op dat gebied. Het blijft altijd erg verdrietig zo’n besluit te moeten nemen. Maar de dood kan ook op een natuurlijke manier komen.

Pony Loulou †
Voor pony Loulou, die op 23 november 2007 in de stichting werd opgenomen, kwam de dood volkomen onverwacht. Op vrijdag 29 augustus 2008, op een vriendelijke zomermiddag, temidden van de kudde Friese paarden, Tinkers en pony Bouke, overleed Loulou aan een acute hartstilstand. Letterlijk van het ene moment op het andere was ze dood. Snel, zonder lijden.
Loulou hadden we heel graag heel lang bij ons gehouden. Ze had het geweldig op haar opvangadres bij Petra en Arjen in Goutum. Loulou kreeg alle aandacht, een uitstekende verzorging en ze bloeide helemaal op. Afscheid moeten nemen van een pensioendier is en blijft verdrietig, maar we zijn heel blij dat we Loulou in de laatste fase van haar leven hebben kunnen geven wat ze helemaal verdiende: een prachtige oude dag.
Wie meer wil lezen over Loulou: zie bij de rubriek Nieuws(brieven), de Nieuwsbrieven nr 12, 13, 14 en 15.

De verzorging van de paarden/pony
Een oud paard heeft naast zijn dagelijkse voeding, het regelmatig uitmesten van z’n stal en medische zorg, iedere dag beweging nodig. En aandacht natuurlijk!
Alle paarden zijn gestald op basis van volpension: de Longstreetranch mest de boxen uit, voert de dieren en brengt ze iedere dag naar de buitenbak of de wei. Alle dieren krijgen uiteraard alle medische zorg (ontwormen, inentingen, controle en behandeling van het gebit) en hun hoeven worden zeer regelmatig onder handen genomen door de hoefsmid.

Bezoek
Wil je graag onze paarden op de Longstreetranch, Langestraat 82 in Beetgumermolen bezoeken? Je bent van harte welkom, maar neem graag tevoren even contact op met Ineke de Groot, tel.: 058-212 45 25 (na 19.00 uur) of e-mail: info@pensioenpaard.nl
Onze paarden zijn een dagje ouder en bij de stalhouderij in Beetgumermolen moet wel bekend zijn wie er komt.